Spółka cywilna

Żaden żołnierz ni może założyć spółki cywilnej. A wszystkiemu winna jest nazwa, gdyż dopuszcza ona do tego rodzaju spółek tylko i wyłącznie cywilów. Pewnego dnia grupa żołnierzy, pragnąca założyć własną spółkę cywilną zbuntowała się przeciwko obowiązującym zasadą i postanowiła założyć własną spółkę. Napotykając na wielkie trudności ze strony cywilnej biurokracji postanowili rozliczyć się z tym problemem po swojemu. Parę rozkazów wystarczyło, żeby w przeciągu paru godzin przed budynkami urzędników stanęła w pełni uzbrojona armia, gotowa do ataku. Z początku urzędnicy nie ustępowali twierdząc, że spółki cywilne od wieków nie dopuszczały w swe szeregi nikogo poza cywilami. Jednak kilka głośnych salw armatnich wystarczyło, żeby zmienili zdanie i w swym regulaminie znaleźli miejsce również dla obywateli wojska. Ucieszeni wojskowi zaczęli, jeden za drugim, zakładać spółki cywilne, które z czasem zaczęły przynosić o wiele większe dochody niż niejedna spółka założona przez obywatela w służbie cywilnej.

Spółka partnerska

Jedną z najbardziej ciekawych odmian spółek jest spółka partnerska. Charakteryzuje się ona dosyć bliskimi kontaktami partnerów spółki. Najlepszym przykładem opisywanej spółki jest instytucja małżeństwa. Mężczyzna wnosi do takiej firmy kapitał i tanią siłę roboczą, a kobieta odpowiedzialna jest za sprawy rachunkowe i pozbywanie się zarobionych przez firmę pieniędzy. Niestety, stosunki między partnerami bywają różne, zależne są często od humorów płci pięknej. Bywa tak, ze w czasie w którym firma przynosi największe dochody, kobieta zamierza wziąć urlop i nie pytając się nikogo o zgodę, za pieniądze spółki wyjeżdża na Karaiby. Jej partner dowiadując się o niespodziewanym wyjeździe robi wszystko co może, żeby tylko uratować spółkę. Dwoi się i troi, aż do czasu kiedy wraca partnerka i oświadcza, ze zaciągnęła długi pod zastaw firmy. Partner wtedy nie wytrzymuje nerwowo i oświadcza, ze przechodzi na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż tylko taka forma prowadzenia biznesu ma szanse przetrwania z takim wspólnikiem jak własna partnerska.

Problemy finansowe Polski i świata

Deficyt finansów publicznych w Polsce nie przedstawia się optymistycznie. Po odjęciu ewentualnych wahań cyklicznych w procencie potencjalnego PKB, plasuje się jako jeden z najwyższych na świecie, a z całą pewnością jest wyższy od deficytu lepiej rozwiniętych gospodarek światowych jak Francja, Hiszpania, Portugalia czy Japonia.

Występuje silna presja aby podkreślać kwestię braku równowagi finansowej na rynku kapitałowym świata, zawierać porozumienia w typie La Plaza i naciskać na Chiny w celu wzmocnienia waluty. Chiny tymczasem podjęły decyzję o powiązaniu juana z dolarem, wprawdzie po tej decyzji juan umocnił się o 0,5%, ale później nastąpił spadek świadczący o potrzebie stabilizacji kursu.

Trwa dyskusja nad sposobami wyjścia z pakietów pomocowych, prowadzących do ogromnego zadłużenia a w konsekwencji dużego deficytu w finansach publicznych. Może to z kolei doprowadzić do pogorszenia kondycji gospodarki światowej, dlatego działania mogące skutkować zmniejszeniem popytu, powinny być rekompensowane pobudzeniem koniunktury w innych sektorach. USA od dłuższego czasu naciska na Niemcy, aby starały się zbilansować gospodarkę europejską, nie zmniejszając popytu.

Niemiecki minister finansów Wolfgang Schäube podkreśla konieczność zmniejszenia deficytu finansów publicznych Niemiec, aby gospodarka mogła się rozwijać i napędzać inne w Europie. W tym punkcie zarysowały się różnice zdań z Francją, Niemcy dążą do planowanego zbilansowania działań, a Francja do opóźnienia procesów, tak aby uniknąć następnych gwałtownych wystąpień społecznych na tle zaostrzenia polityki fiskalnej.

Specjaliści zapewniają z kolei że obniżki wydatków lepiej wpływają na zaufanie konsumentów do inwestorów, w konsekwencji także szybciej redukując wysokość deficytu i długu do bezpiecznego poziomu. Na tym tle także uwidaczniają się różnice pomiędzy Francją a Niemcami, którzy planują większe oszczędności i spadek deficytu.

Budżet w Wielkiej Brytanii został przedstawiony przez rząd jako dążenie do obniżki deficytu o 113 mld funtów przez podwyżkę VAT z 17,5% do 20 i 28% od zysków kapitałowych, płaconych przez zamożnych podatników.

Z kryzysem finansowym boryka się Hiszpania, która wszelkimi sposobami szuka środków na obniżenie deficytu o 2,5 mld. Podobnie jest w USA gdzie rynek nieruchomości notuje rekordowy kryzys a bezrobocie rośnie.

Redukcję wydatków i obniżenie deficytu planują Grecja, Irlandia i Islandia.

Finanse publiczne

Pod tym terminem kryje się ogromna ilość procesów związana z gromadzeniem, podziałem i wydawaniem publicznych środków pieniężnych, zgodnie z przepisami prawa i jego wytycznymi oraz finansowaniem deficytu budżetowego i obsługą długu publicznego.

W szczególności dotyczą gromadzenia dochodów i przychodów publicznych, wydawania środków publicznych, finansowania potrzeb budżetu państwa, zaciągania zobowiązań angażujących środki publiczne, zarządzania środkami i długiem publicznym.

Głównymi organami tworzącymi ten sektor są Organy władzy publicznej, Organy administracji rządowej, Organy kontroli i ochrony prawa, Sądy i trybunały, ZUS i KRUS, NFZ wraz z samodzielnymi publicznymi zakładami opieki zdrowotnej, uczelnie publiczne, Polska Akademia Nauk i inne.

Podstawowymi pojęciami związanymi z funkcją finansów publicznych są: alokacja, redystrybucja, kontrola i stabilizacja.

Alokacja: państwo może przemieszczać środki na zadania, które ma obowiązek spełniać, na dziedziny które nie przynoszą zysku ale pełnią istotne funkcje dla państwa i zbiorowych potrzeb obywateli.

Redystrybucja czyli wtórny podział PKB to mechanizm dzielenia środków ze sfery produkcyjnej, i przekazywanie ich do sfery nieprodukcyjnej na potrzeby zbiorowe, które ma państwo ma obowiązek zaspokajać. To podstawowa funkcja finansów publicznych.

Kontrola pozwala na wyciąganie wniosków o stanie gospodarki państwa i przeciwdziałanie nadużyciom w rozdzielaniu finansów publicznych na podstawie ewidencjonowania wszystkich zjawisk finansowych przez jednostki rządowe i administracyjne.

Stabilizacja gospodarcza czyli zmniejszenie bezrobocia, regulowanie popyty, rozwój harmonijny równomierny dokonywane jest przez państwo przez dobór źródeł dochodów i ustalenie sposobów ich wydawania, tak aby zachęcić lub zniechęcić do aktywności gospodarczej.

Budżet większości państw świata zakłada deficyt do około 5%, podczas kryzysu gospodarczego państwa prowadzą politykę interwencjonistyczną polegającą na podnoszeniu deficytu  budżetowego.

Oznacza to zwykle wydanie znacznej ilości obligacji skarbowych, co z kolei powoduje wzrost oprocentowania i podniesienie kosztów kredytów w całej gospodarce. Sposobami radzenia sobie z deficytem jest podniesienie podatków, ograniczenie wydatków, inflacja lub sprzedaż majątku państwa (prywatyzacja).

Giełda Papierów Wartościowych

22 marca 1991 r. w Warszawie utworzono Komisję Papierów Wartościowych i Giełd, mającą działać na podstawie ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi.

Do jej zadań należy nadzorowanie przestrzegania reguł uczciwego handlu i konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz powszechnego dostępu do informacji na rynku papierów wartościowych.

Nadzorowanie domów maklerskich i banków prowadzących działalność maklerską oraz osób prywatnych prowadzącymi taką działalność.

Komisja ma obowiązek współdziałać z Narodowym Bankiem Polskim, administracją rządową oraz innymi instytucjami uczestniczącymi w obrocie papierami wartościowymi w celu rozwoju tego rynku.

Do jej obowiązków należy także przygotowywanie aktów prawnych oraz upowszechnianie wiedzy o zasadach funkcjonowania rynku papierów wartościowych.

Minister Przekształceń Własnościowych i Minister Finansów reprezentujący Skarb Państwa podpisali 12 kwietnia 1991 r. akt założycielski Giełdy Papierów Wartościowych. Cztery dni później odbyła się pierwsza sesja z udziałem siedmiu domów maklerskich, notowano na niej akcje pięciu spółek: Tonilu, Próchnika, Krosna, Kabli, Exbudu. W 1994 r. została formalnie przyjęta do Światowej Federacji Giełd.

19 września 2006 r. Komisję zastąpiła Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie. Jej działanie kontroluje regulamin giełdy, Komisja Nadzoru Finansowego oraz 3 ustawy z 29 lipca 2005 r.: O obrocie instrumentami finansowymi, O ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, O nadzorze nad rynkiem kapitałowym.

GPW została założona przez Skarb Państwa jako spółka akcyjna, złożona z Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, Rady Nadzorczej zwanej Radą Giełdy oraz Zarządu.

Giełda jest głównym elementem rynku wtórnego odbywającego się za pośrednictwem domów maklerskich i banków. Dzieli się na rynek podstawowy i rynek równoległy.

Najważniejsze indeksy to WIG, WIG20, mWIG40, notowane są tutaj 382 spółki.

Obecnie istnieje coraz silniejsza tendencja do łączenia giełd na całym świecie. Połączyły się parkiety w Singapurze i Australii, Londyn ogłosił swoje połączenie z Tokio a giełda w Hongkongu poszukuje obiektu do przejęcia. Planowane jest połączenie Nowego Jorku i Frankfurtu.

Taki sam los prędzej czy później stanie się także udziałem GPW, prawdopodobnie połączy się z którąś z giełd będących na mniej więcej tym samym poziomie, w Europie są to Madryt, Zurych, Ateny i Oslo.

Postawa Brukseli w sprawie polskiego długu

Podczas debaty nad zmianą ustawy o systemie emerytalnym i OFE, często powołuje się stanowisko Komisji Europejskiej w tej sprawie.

Sposób liczenia naszego długu i deficytu nie zmieni się nawet jeżeli w wyniku reformy do OFE nie będzie przekazywana gotówka a tylko obligacje emerytalne skarbu państwa.

Polska jako kraj, który zdaniem komisarza do spraw budżetu Janusza Lewandowskiego przeprowadza najdroższą reformę emerytalną w sensie przekazu na rzecz funduszy, i w ten sposób ujawnia swój dług w innych państwach ukryty, może ubiegać się o specjalne traktowanie ze strony Komisji Europejskiej w zakresie oceny sytuacji w budżecie. Dotyczy to oceny w trakcie procedury nadmiernego deficytu, przeprowadzanej w odniesieniu do państw, których deficyt przekroczył 3% PKB.

Latem ubiegłego roku Polska wraz z 9 innymi państwami wystosowała apel o trwałe rozwiązanie gwarantujące, że transfery składek do OFE nie powiększą długu i deficytu publicznego. Chodziło o to aby kraje przeprowadzające kosztowne reformy emerytalne nie były w gorszej sytuacji, niż te które tego nie zrobiły.

Koszty OFE obliczane są na wysokość 1,8% PKB, udział w polskim zadłużeniu na 18%, nasz dług wynosi ponad 50%.

Według ustaleń UE kraje mające poniżej 60% PKB długu publicznego mają prawo do deficytu wyższego niż 3% PKB ustalonego w Polsce jako limit dyscyplinujący finanse publiczne. Dokument podpisany w zeszłym roku zakłada deficyt bliski 3% po obliczeniu odpowiednich czynników, w tym reformy emerytalnej.

Zdaniem Janusza Lewandowskiego pozwoli to nie nakładać procedury nadmiernego deficytu na kraj z deficytem nieco wyższym niż 3% przy zadłużeniu poniżej 60% PKB. Specjalne traktowanie krajów przeprowadzających reformy jest kwestią nadal otwartą. Podobną reformę systemu emerytalnego polegającą na wprowadzeniu drugiego filaru przeprowadziły np. Węgry i niektóre kraje nadbałtyckie.

Zdaniem Komisji Europejskiej reformy emerytalne różnie wpływają na statystykę budżetową, najczęściej ją pogarszając. Powinny jednak zostać przeprowadzone, dlatego także odwroty od tych rozwiązań należy uwzględniać.

Jak powiedział Janusz Lewandowski, najlepszym rozwiązaniem w tym wypadku byłoby indywidualne negocjacje z poszczególnym krajem, ponieważ ze względu na przyjęte systemy wprowadzono droższe i tańsze reformy emerytalne.

Spółka akcyjna

Spółka akcyjna, to taki rodzaj spółki w którym główny nacisk nastawiony jest, jak sama nazwa wskazuje, na akcję. Taka spółka nie lubi nudy, obce są jej gabinetowe posiedzenia, czy też przeciągające się w nieskończoność sprawozdania, opisujące osiągnięcia firmy. Jak sama nazwa wskazuję, spółka ta jest dynamiczna i bardzo mobilna. Jeśli pojawia się jakiś problem, spółka reaguje natychmiastowo, uderzając w najczulszy punkt, pozbawiając tym przeciwnika jakiegokolwiek ruchu. Mobilność firmy polega na tym, ze może ona przemieszczać się w dowolnym czasie na nieograniczonej przestrzeni. To znaczy, spółka założona w Krakowie, już następnego dnia może mieć swą siedzibę w Gdańsku, albo we Wrocławiu. Skrzętnie ukrywaną tajemnica spółek akcji jest sposób w jaki dochodzi do przenoszenia całych stert dokumentacji w tak krótkim czasie. Zarząd spółki pytany o tę sprawę, zazwyczaj prosi o chwilę zastanowienia. W tym czasie zamykają się drzwi gabinetu, a kiedy dziennikarze niecierpliwie przekładają nogami, zarząd jest już w połowie drogi do nowej siedziby.  

Spółka jawna

Jawność tego rodzaju działalności jest wprost zatrważająca. I nie chodzi tutaj o to, że cała polityka firmy jest upubliczniona. Chodzi o to, że dosłownie każdy krok, każdego pracownika, o każdej porze jest dokładnie monitorowany, tak, że nawet dłubanie w nosie w czasie przerwy jest jak najbardziej jawne, a raczej ujawnione. Stosunki między pracownikami mają charakter tak bardzo jawny, że, kiedy jedna osoba powie coś do drugiej, musi przy okazji obejść całe biuro i poinformować co mówiła i o której godzinie, potem zapisać to na papierze i wysłać do archiwum. Tak jaskrawo jawne  praktyki powodują, że pracownicy firmy przestali się do siebie całkowicie odzywać, tłumacząc to faktem, że wypowiedziane słowo przynosi firmie o wiele więcej strat, niż słowo przemilczane i dlatego też postanawiają nie odzywać się ani słowem. Reakcja ta wytworzyła w firmie poczucie zagrożenia i wyobcowania. Pracownicy nie odbierają telefonów i nie rozmawiają z klientami, obawiając się, ze za każde słowo przyjdzie im płacić słoną cenę.

Komisja Nadzoru Finansowego (KNF)

KNF to centralny organ administracji państwowej sprawujący nadzór nad finansami państwa.

Komisja powstała 19 września 2006 r. na mocy ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, przejmując dotychczasowe kompetencję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, Komisji Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, Komisji Nadzoru Bankowego.

Kontroluje ją bezpośrednio premier, który powołuje Przewodniczącego KNF na okres 5 lat oraz jego dwóch zastępców.

Członkami są: Minister Finansów lub jego przedstawiciel, Minister Pracy i Polityki Społecznej lub jego przedstawiciel, Prezes lub Wiceprezes Narodowego Banku Polskiego, przedstawiciel prezydenta.

KNF sprawuje kontrolę nad całością rynku finansowego, ubezpieczeniami, emeryturami i rentami, do jej obowiązków należą działania dla prawidłowego funkcjonowania tego rynku oraz jego konkurencyjności. Podejmowanie działań edukacyjnych i informacyjnych z działania rynku finansowego, udział w przygotowywaniu projektów aktów prawnych w zakresie nadzoru nad rynkiem finansowych, emerytalnym i ubezpieczeniowym oraz rozstrzyganie sporów między instytucjami i osobami działającymi na tym rynku lub będącymi jego uczestnikami. Szczególnie dotyczy to umów zawieranych pomiędzy instytucjami nadzorowanymi przez Komisję a odbiorcami ich usług.

Jej kompetencje nie obejmują ZUS, KRUS, SKOK, Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego oraz ubezpieczeń w NFZ.

Sprawuje nadzór nad instytucjami zgodnie z ustawa o Prawie bankowym, ustawie o Narodowym Banku Polskim, ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. Nadzór emerytalny sprawuje na mocy ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawy o pracowniczych funduszach emerytalnych, ustawy o indywidualnych kontach emerytalnych i nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku Ubezpieczeniowym.

Publikuje miesięczne, kwartalne i roczne dane o funduszach emerytalnych, informacje o członkach OFE i składkach przekazywanych do ZUS, dane z raportów finansowych OFE i PTE. Stopach zwrotu OFE ustalanych na okres 36 miesięcy pod koniec marca i września każdego roku, od 28 września 2001 r. do 30 września 2010 r. Także o jednostkach rozrachunkowych OFE, transferach i losowaniach ZUS.

Spółka z dzieciństwa

W dzieciństwie Karol postanowił zarabiać pieniądze. Do prawdziwej pracy nie mógł pójść, więc wymyślił, że będzie zbierał aluminiowe puszki i sprzedawał je na skupie złomu. Wziął się szybko do pracy i już po paru dniach w szopie pod domem miał zebrane parę worków puszek. Niestety nie miał transportu, którym mógłby dowieźć zebrane puszki na skup. Wymyślił, że do biznesu zaprosi swojego kolegę, który ma wózek idealny do wożenia puszek. Karol dogadał się z kolegą, żeby pomagał mu w transporcie materiału do skupu. Karol miał zbierać i składować puszki, a kolega pomagać mu w transporcie. Podział finansowy wyglądał tak, że Karol brał dla siebie osiemdziesiąt procent dochodów, a kolega dwadzieścia. W ten sposób powstała spółka. Jednak po pewnym czasie kolega stwierdził, że dwadzieścia procent to za mało i domagał się podziału pół na pół. Karol uważał, ze wykonuje większość roboty, dlatego na taki podział się nie zgodził. Spółka się szybko rozpadła, a jedyne co po niej zostało, to wspomnienia, które odżywają, w każdej momencie, kiedy pan Karol ogląda puszkę.

Spółka z.o.o.

Zawsze myślałem, ze spółka z.o.o, to po prostu ogród zoologiczny, w którym każde zwierzę, czy to małe czy to wielkie, ma pewne udziały, które pozwalają mu czuć się pełnoprawnym obywatelem zwierzęcego miasteczka. Wierzyłem, że kiedy zoo jest zamknięte, zwierzęta zbierają się na specjalnych posiedzeniach, na których debatują, co do tego, czy na przykład zaprosić inne zwierzęta do ich miasteczka, albo czy racje żywnościowe są dobrze przydzielane. Pod koniec takiego posiedzenia było głosowanie, na którym zapadały ostateczne decyzje. A na dokumentach zatwierdzających podjęte decyzje widniała pieczątka w postaci odciśniętej łapy lwa. To coś takiego jak pieczęć państwowa. Jednak w pewnym czasie zorientowałem się, ze spółka z.o.o. z samym zoo nie ma praktycznie nic wspólnego, a sama nazwa, to po prostu mylący skrót, który rozwija się jako – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Kiedy pytałem co to znaczy ograniczona odpowiedzialność, nikt nie chciał mi odpowiedzieć, tłumacząc, że jak dorosnę to zrozumiem.

Wieloletni Plan Finansowy 2011-2013

W sierpniu 2010 roku rząd przyjął Wieloletni Plan Finansowy Państwa, którego pierwsze skutki odczuliśmy już na początku 2011 r.

Najwięcej kontrowersji wzbudzała i wzbudza zmiana stawek VAT na 5%, 8% i 23%.

Przewidywany deficyt na 2011 r. ma wynieść 45 mld zł, w 2012 40 mld zł, w 2013 30 mld zł. Dalej rząd przewiduje wzrost PKB w latach 2011-2013 w tempie: 3,5% w 2011, 4,8% w 2012 i 4,1% w 2013.

W tym czasie planowany jest spadek bezrobocia, w 2011 r. ma wynieść 9,9%, w 2012 8,6%, w 2013 7,3%.

Natomiast dług publiczny będzie wynosił w poszczególnych latach 54,4% PKB, 54,6% PKB, 53,7% PKB.

Dochody skarbu państwa mają wynosić: 268,2 mld zł w 2011 r., 290,7 mld zł w 2012 r., 304,2 mld zł w 2013 r., wydatki będą rosły średnio o 4-1,1% w okresie trzech lat.

Cechą charakterystyczną polskiego budżetu jest duży udział wydatków publicznych, wynoszący nawet 45% PKB, co jest spowodowane współfinansowania projektów unijnych i wpływu środków z Unii do budżetu. Wartości te powinny być niższe w porównaniu do poziomu rozwoju gospodarczego, dlatego Minister Finansów zaproponował wydatkową regułę dyscyplinującą, wprowadzającą oszczędności. Maksymalny wzrost wydatków elastycznych ma zostać utrzymany na poziomie 1% powiększonego o inflację.

Plan zakłada systematyczny wzrost dochodów z podatków i w kolejnych latach należy się spodziewać ich dalszego podniesienia jako dodatkowego mechanizmu zabezpieczenia finansów (podwyżka może być wprowadzona na maksymalnie 3 lata).

Nie przewiduje się sytuacji, w której dług publiczny przekroczy 55% w relacji do PKB, oznacza to że prawdopodobnie VAT nie zostanie podniesiony o kolejne punkty.

Według planu pożyczki Skarbu Państwa obejmujące deficyt budżetowy i deficyt budżetu środków unijnych oraz refundację części składek przekazywanych przez ZUS do OFE spadną do 38,6 mld zł do 2013 r. co przyniesie znaczne oszczędności. Z drugiej strony różnicę mają pokryć prywatyzacje czyli wyprzedaże majątku Skarbu Państwa, co nie jest dobrą wiadomością. Przede wszystkim będzie to sprzedaż akcji PZU S.A. i PKO BP S.A.

Inflacja w 2011 r. ma wynieść 2,3% a w dwóch kolejnych latach 2,5%, równocześnie przewiduje się wzrost płac w gospodarce narodowej.

Nie należy spodziewać się podwyżek w sferze budżetowej a nawet ograniczeń wzrostu funduszy dla tej części administracji państwowej.

Plan będzie co roku aktualizowany przez rząd, na dwa miesiące od dnia ogłoszenia ustawy budżetowej.

Spółka

Spółka powstaje wtedy, gdy jedna osoba nie ma dość pieniędzy aby prowadzić działalność gospodarczą. Dogaduje się ze sobą dwie lub więcej osób i w rezultacie powstaje zarząd spółki, który decyduje o losach firmy. Celem spółki jest osiągnięcie jak największego dochody dzięki połączeniu kapitałów wspólników.  Problemem w prowadzeniu spółki może być fakt, że ma ona kilku współwłaścicieli, co z założenia może prowadzić do porozumień między nimi. Nie wszyscy wspólnicy muszą mieć jednakową wizję prowadzenia firmy. Dzięki takim konfliktom niejedna dobrze prosperująca firma padła, patrząc jak jej właściciele kłócą się między sobą, zamiast zadbać o to co najważniejsze, czyli o dobro firmy. Nie na darmo w polskiej kulturze utarło się znane wszystkim przysłowie – Mówiły jaskółki, ze niedobre są spółki. Czasem lepiej samemu założyć mniejszą firmę i prowadzić ją według swojego rozumu, niż dopuszczać do kierownictwa inne osoby, które nawet chcąc dobrze dla firmy, mogą doprowadzić do upadku poprzez swoją politykę.

Holding

Holding polega na luźnym współdziałaniu kilku firm. To znaczy, że jest jedna firma główna, dajmy na to, niech to będzie firma produkująca meble. Współpracuje ona z innymi, mniejszymi firmami. Ktoś musi produkować materiał na meble, inna firma dostarcza kleje i lakiery, jeszcze inna środki do czyszczenia i konserwacji, a następna dowozi towar do klienta. W ten sposób powstaje współzawodnictwo, które oparte jest na uzależnieniu od siebie poszczególnych etapów produkcji i dostarczenia mebli do klienta. Ważne jest aby w takiej formie działalności, każdy wspólnik miał odgrywała podobną rolę w polityce firmy. Niestety czasem zdarza się, że firma nadrzędna narzuca swoje postanowienia podmiotom podrzędnym, uzależniając je w ten sposób od swoich poczynań. Z drugiej strony korzyścią takiego współdziałanie jest rozłożenie ryzyka na wiele firm, przez co ryzyko całkowitego upadku holdingu minimalizuje się, gdyż pomoc udzielana przez silniejsze gałęzie firmy daje gwarancję przetrwania nawet najgorszych okresów działalności.